Column :: Sinterklaas cadeau
Geschreven door Arnoud de Wit   
zondag, 05 december 2010 09:19

Op de training liep het ook deze week weer niet geweldig, maar Martin had hier toch te maken met aan de ene kant de spelers die hem door zijn eigen zakenwaarnemer waren aangesmeerd en aan de andere kant de roemruchte jeugdopleiding van de Amsterdammers, dus daar kon het absoluut niet aan liggen.

Even had hij er nog aan gedacht om een mooi gedicht te schrijven, maar de inspiratie en creativiteit ontbrak hem. Toen hij dit aan assistent Blind had gevraagd, heeft deze geweigerd en hadden ze alweer drie dagen niet met elkaar gesproken en nu op het veld vond hij dat de ArenA maar leeg bleef, maar goed, dat mocht de pret niet drukken. Degene die er wel waren, zullen toch raar hebben opgekeken dat er drie jeugdspelers in de startopstelling stonden en daarmee blij verrast waren.

Scheids Jansen start de wedstrijd en vanaf minuut 1 is duidelijk dat Ajax getergd is en er vanavond heel veel zin in heeft. Vroeg wordt er druk gezet en komt NEC bijna niet van de eigen helft af en wanneer Ajax in balbezit is, weet je niet waar je kijken moet. Zoveel lopende mensen zijn er en dat maakt het voor de spelverdeler Sneijder wel erg makkelijk om een vrijstaande speler te vinden en het duurt het dan ook maar een paar minuten voordat de eerste kans komt. Na een diepe bal op Ozbilic  en diens afgemeten voorzet kan de ragmagere Mido makkelijk binnenkoppen. De 20000 gaan er nu goed voor zitten, want dit herboren Ajax wil meer veel meer en zet onmiddellijk weer druk. Nadat de geweldig spelende Enoh de bal weer eens heeft veroverd, stuurt hij Sulejmani diep en deze is door de back niet te verdedigen en kan alleen op de keeper af. Met een fantastische stift brengt hij de ArenA in extase, maar het is nog niet gedaan, Ajax degradeert Nec tot een amateurclub en stuurt de Nijmegenaren van het kastje naar de muur en als op slag van rust, architect en uitblinker De Zeeuw een vrije trap van een meter of 25 in de winkelhaak schiet, vloeit hier na in de rust het bier alsof het een avondje “Toppers” is.

In de rust ziet de oplettende supporter dat Zegelaar zich warm loopt  en wanneer de spelers het veld weer betreden dat Aldeweireld de warmte van de douche heeft mogen opzoeken. Met een 3-4-3 hervatten de Amsterdammers de wedstrijd en is de balans op het middenveld van bijna Spaans niveau. Eén keer raken wordt het motto van de tweede helft, waarbij de kleine Ozbilic  de enige is die zelf mag gaan en deze dan ook na een onnavolgbare solo de 4-0 in de touwen jaagt. Nog is de Amsterdamse honger niet gestild en de ene na de andere geweldige aanval rolt richting zuid, maar dan schrik ik wakker van het kabaal om me heen en zie Mido (die nu ineens weer te dik is) juichend wegloopt richting vak 410. Ik kijk omhoog naar het scoreboard en zie dat het 1-0 is. Al het vorige is dus schijnbaar gedroomd en terwijl ik de slaap uit mijn ogen wrijf en mijn muts verder over mijn oren trek, zeg ik tegen mijn buurman dat ze dit toch niet meer weggeven. NEC krijgt een corner en dan valt - na drie beginnersfouten - de gelijkmaker. In de resterende 12 minuten kijk ik naar een machteloos Ajax dat niet in staat is om de winnende te produceren en glibberen en glijden we naar huis.

Ajax speelde tegen NEC als een middenmoter zonder zelfvertrouwen, die door de trainer met de verkeerde opdracht het veld werden ingestuurd en waarbij het motto leek te zijn: niet verliezen! Hoe schrijnend was het om te zien dat Ajax zich bij balbezit van NEC ver terugtrok op eigen helft en er geen druk werd gezet en het positiespel van NEC vele malen beter was dan dat van de Amsterdammers. Het was dat men bij NEC niet het besef had dat er vandaag veel meer was te halen dan een gelijkspel. Martin Jol was dus niet in staat om ons als trouwe supporters een sinterklaascadeau te geven. Sterker nog,  het lukte hem en zijn elftal niet om ons met een goed gevoel naar huis te laten gaan en ondanks dat 410 de gehele wedstrijd positief bleef, ben ik bang dat Jol ons dat helemaal niet meer kan geven.
 

Plaats reactie